Dandini Uykucularımız

Mila & Ata ÖZTÜRK, Ankara - 16 Aylık

Mila & Ata ÖZTÜRK, Ankara - 16 Aylık

Aslında bir hayli uzun bizim hikayemiz...

Prematüre doğan ikiz bebek, hastane ve yoğun bakım günleri, 41. gün canlanan iki çocuk, 6. ayda daha da kötüleşen uyku düzeni ve 12. Ayda Ankara'dan Dandini Uykuyu aramakla başladı herşey. Aradık ve vazgeçtik. Yapamam diye düşündüm. Herkes "yaparsın" dedi, "uyku en önemli şey" dediler; ama cesaret edip de hadi diyemedim.

Artık geceler sabah olmuyordu ve öğlen uykuları, beslenme düzenleri, akşam uykuları birbirine girmiş, içinden çıkılmaz bir hal almaya başlamıştı. Yemek yemeyen, huzursuz, uyumayan iki bebek; taa ki karşıma Dandini kızları çıkana kadar...

Kısmet işte; canlı canlı, şans eseri tanıştık. Meğer Dandini kızı Selen'miş kendisi.  Kendisinden canlı canlı da dinlesem, yine de ikna olmuyordum. 16. ay olmuştu ve hala direniyordum. Gecelerimiz daha da kötüleşince, uykusuzluktan sinir krizi geçiren bir kadına dönüşmüştüm. Mutsuz, huzursuzdum ve bu bebeklerime de yansıyordu. Artık ağlayarak ve gönülsüzce "Bu bebekler uyumaz Selen, uğraşmayalım" diyerek çaldım kapısını manevi teyzemizin :) Allah'ı var çok çekti benden. Nasıl sabır varsa; 14 gün ağlamalarımı dinledi, yatıştırdı hep moral, full destek vererek. İlk uyku ve ilk 3 gün bebekler beni nasıl şaşırttıysa; kendime gelmem uzun sürdü. Meğer bunu bekliyorlarmış. Çok geç kalmışız diye düşünerek kendime kızdım sonrasında. Öğlen ve gece deliksiz uykular, güzel kahvaltılar, iştahla yenen yemekleri gördükçe bin kere şükrediyordum. Geç olsun, güç olmasın. Ve başarmıştık.

Şimdi deliksiz uyuyan bebeklerim mutlu, biz mutlu. Hem de aynı odada konuşarak, kıkırdayarak uykuya geçiyorlar. Evet, şaka gibi... Ben de onları dinleyip gülüyorum :)

Selen ve Sedef, size ömür boyu minnettarız, biliyorsunuz. Herkesten daha çok sizin katkınız. Sizi seviyoruz teyzeler... İyi ki varsınız...

GÜLSEM ÖZTÜRK